20 Şubat 2014 Perşembe

bir.

"Öğretmenim annem ve babam hep birbirine vuruyor" diyen bir kız çocuğunun gözlerindeki mutsuzlukla bir olamazdı asla şımarıkça hüzünlerim.

Babasını 1 senedir görmeyen ve pilot olsa ilk olarak babasının yanına uçak uçuracak bir çocuk kadar derin olamazdı her haftasonu görebildiğim birine olan özlemim.

Öğrendim ki ne kadar vursam da ayaklarımı yerlere, ne kadar ısrarcı olsam da "hadi hadi" diye.. vardı mutlaka bir zamanı ve henüz gelmemişti işte.

Sabrı öğrendim zannettiğim seneler dolmamısti belli ki.

Her istediğimiz her istediğimizde olmazdı. Öğrenmem için daha çok sınanmaya ihtiyacım vardı.

Ve elbette her şeyin başı sağlıktı.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder