17 Haziran 2014 Salı

on dokuz.

Hala ayaklarımı uzatıp dinlenebilmiş değilim ama notumu düşmek istedim.

Çocuklarımı mezum ettim. Nişanlandım halkayı parmağıma taktım.

Hani insan kırılıyo kırılıyo sonra neye kırıldığını unutuyor ya da kırıldığı mevzular gözünde basitleşiyor da içindeki hissin, o kırılganlığın hiç geçmemesi hakikaten çok tuhaf değil mi?

Hayatımda ilk kez her şeyimi bilen tek insana dürüst olamıyorum duygularım konusunda.

Bazen diyorum ki... her şey olduğu gibi kalsaydı da bu saçma süreci geçirmeseydik.

Yine de beni seven insanların gözlerindeki mutluluğuma ortak mutluluk ışıkları bana şükür sebebi.

Blogumun ismine uygun olarak nişanımda nar reçeli ve nar keseleri dağıtım. Sanıyorum ki beni en mutlu eden şey bu hayalimi gerçekleştirmiş olmam oldu.

2 yorum:

  1. Miniklere tebrikler, halkaya daha büyük tebrikler. :)))

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkür ederiz maya biraz geç olsa da cevabım affet :)

      Sil