28 Haziran 2014 Cumartesi

yirmi iki.

Kendime kurallar koyup uygulamaya zorunlu kılmak kendime olan gücümün farkında olmamı sağlıyor. Evet ergen bir yanım hala var.

Mesela bu gün farkettim ki "hakikaten" kelimesini haddimden fazla kullanıyorum bu ara. Yasakladım kendime. Hiçbir şeyin cılkını çıkartmamak gerek.

Bir de buraya yalnızca üzgün yazılar yazmıycam sözü verdim kendime.

Cok ilginç ki, mutluyken bir çok insanla paylaşıp kendimi yatıştırabilirken mutsuzluklarımı illa ki yazmam gerekliymiş gibi hissediyorum. Halbuki tüm yazdıklarım bana hatıra iken neden yalnızca mutsuzluklarımı biriktiriyoruki burada hatırlamak için. Saçma işte.

"Evlenmeyi; tantanası için istemiyorum, bir sürü koşturmacası alışverişi var" diyen adam* ile her bir basamağı benden daha büyük bir sabır ve ilgiyle adımlayan adam* aynı kişi mi acaba diyorum bazen.

Çok şükür binlerce şükür.


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder