21 Temmuz 2014 Pazartesi

yirmi alti

Kar atistiriyordu ve çark caddesinde yuruyorduk. Koluna girdim ve magaza vitrininde gordugumuz cekete bakmak icin iceriye girdik. Denedi, ayna karsisinda saga dondu soluna bakti elini cebine soktu dik durdu. O ceketin ic acilarini hesaplarken ben bu ceketi alirsa onu giyerken hic goremeyecegimi dusunuyordum. Ceketi almadi. Sevindim.

Ciktik ve yurumeye devam ettik. "Senelerdir kar bekledim seninle yurumek icin" dedim. Kismet buguneymis dedi.

Sayamayacagim kadar seneyi kavga ederek severek birbirimizi anlamadigimizi dusunerek gozlerimizin icine bakarak gecirmistik. Bugun sondu iste.

Veda konusmasi yaptim. Kendime inanamayarak. Gozlerimden yaslar akitarak. Hickira hickira aglayarak. Filmlerde izleyip boyle sacmalik olmaz dedigim ayrilik sahnesinde basroldum iste.

Otobusune bindirdim. Gidisini icime cekeek izledim. Eve kadar yurudum. Yururken agladim.

Istedimki icimde bu aciyi sahipleneyim.

7 ay boyunca gormedim sonrasinda onu.

3 ay sonra evleniyoruz.

Bir otobus yolculugunda hatrima gelen sahneye agliyorum.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder