30 Temmuz 2014 Çarşamba

yirmi sekiz

"Eğer uslu durursa her şeyin düzeleceği söylenerek büyütülen çocukların hayatları boyunca kaybettiklerini artık daha iyi anlıyordum"

Bu söz kimin kim söylemiş bir kitap cümlesi mi yoksa bir röportajdan alıntı mı bilmiyorum. Hülya paylaşmış. Belki de ona ait bir cümle.

Kimin ise, teşekkür etmek istiyorum.

Günlerdir kurmak isteyip kelimeleri doğru açıyla yerleştirememem dolayısıyla bir türlü oluşturamadığım cümle.
...

Anlattığım herkes "haklısın" diyor. Ve sadece bu kadar. Gerisi suskunluk. Kimse beni savunmuyor kimse bir şey söylemiyor herkes susuyor. Sadece haklıyım. Yeter onlara göre.

Yetmez bana göre. Kendimi savunmama fırsat yok. Beni duymuyorlar. Hayatta beni en çok çıldırtan şey birinin beni birinin duymaması.

Sesini duyurabilenler ise "oluruna bırak onların ayıbı". "Sen iyi ol da gerisi gelir elbette bir gün".

Gelmiyor. Gelmedi. Biliyorum ki birileri bir şeyler söylemedikçe gelmeyecek.

Bu yüzden belki de, sınıfımızda en çok kurulan cümleydi. "Ama sen böyle yaparak kalbimi kırıyorsun".

Belki doğru belki yanlış. Istedim ki hislerini dile getirmekten korkmasınlar. Ya da hislerini dile getirebilen insanı yadırgamasınlar.

Elbette bu mevzu hala umudun varsa bir şeylerden. Kalmazsa ölüm sessizliği iniyor zaten kalbine de dudaklarına da.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder