26 Ağustos 2014 Salı

otuz sekiz

Bu nişanlılık süreçlerinde her gelin ve damat adayı için değişmez gerçek "düğün günü gelse de bu sürec bitmiş olsa. Bir oh çeksem" dir muhtemelen.

Düğünümüze 58 gün kaldı.

Samet evin yerleşmiş olduğu günü iple çekiyor. İşte o gün çok içten bi oh çekecek ve rahatlayacakmış beynen.

Bense 4 ay sonrasına ışınlanmak istiyorum.

Annem ve babamla yaşamamaya bi nebze alışacağım günlere.

Üniversiteye başladığım yıl liseyi de ailemden uzakta okumuş olmanın verdiği rahatlıkla arkadaşlarım ailelerini çok özlerken ben gayet rahat geçirmiştim.

O yaz çok rahatsızlandım ve tüm tatilimi evden dışarı çıkmadan geçirdim diyebilirim.

İkinci sınıf başlayıp sakaryaya dönmek çok zor oldu. Annemi bu kadar çok özlediğim başka zaman dilimi var mıydı bilmiyorum.

Şimdi de biliyorum ki ilk zamanlarım üçümüz için de zorlayıcı olacak. Bu yüzden o kısmı es geçmek istiyorum.

O kadar alıştık ki son bir kaç senedir üçlü takılmaya. Sabahları "günaydın dostlarım" diye seslenmeye devam edebilirim bi müddet alışkanlıktan.

İşe babamla gitmek, akşam beynim davul olmuş dönerken sessizlik isterken babamın inadına söylediği şarkılar, eve gidene kadar bekleyemeyip yolda annemi aramam ve anlatacağım ne varsa anlatmak... rutindi benim için.

Benim en hakiki dostlarım.

Dilerim korktuğum kadar zor olmaz.

Kardeş konusu ise çok daha başka.


4 yorum:

  1. Allah kuracağın yuvayı da şimdiki yuvan gibi huzurlu ve mutlu kılsın inşallah.

    YanıtlaSil
  2. illa ki zor oluyor. ama geçeceğini bilmek yetiyor.

    YanıtlaSil