7 Ekim 2014 Salı

elli bir : evim güzel evim

İçimde büyüttügüm en büyük korku çocukluğumdan beri sevdiklerimi kaybetme korkusu.

Beni oyalayacak insanların olmadığı yabancı evlerde bu yüzdendir ki kalmam kalamam.

Günün en olmadık saatinde annemi babamı arar olmadık sorular sorarım aklıma düşerlerse.

Kimseyi tanımadığım ortamlarda içimde kocaman bir ateşle annemi babamı özlerim.

Özlediğim insanların sevdiği yemekleri yiyemem sevdiği kokularda nefesim daralır.

Bir insanı özlemekten korkarım.

Olmadık anlarda ben evime gitmek istiyorum diye tuttururum. Nazımın geçtiği insanlara bunu sesli şekilde diretirim. Bu insan genellikle samet olur. Nazımın az geçtiği insanlara espiriyle karışık söylerim ciddiye alınmayı beklerim. Nazımın geçmediği insanlara içimden söylerim.

Geçen gün girdiğimiz bir mağazada kafesteki kuşu cicikuşa benzettim. Gözlerim dolarak uzun zaman sonra bir kuşa dokundum bir kuşu sevdim. Sonrasında kendimi ona ihanet etmiş gibi hissettim.

Evimi ailemi bırakıp gidiyor olmak beni korkutuyor.

4 aydır nişanlıyız ve ailesinden kimseyi tanımıyorum. Sadece annesini..

Yemeğe davetli olduğumuz evlere gittiğimizde biliyorum ki ben evime gitmek istiyorum diye bas bas bağırıcam içimden.

Bilmediğim insanların evinde yemek yemek zorunda kalmaktan korkuyorum. Asosyalim sanırım.

İsteklerim olmadığında içimdeki uyuz çocuk biliyorum ki ağlayacak evime gitmek istiyorum diye.

Bayramlarda benim ailem olmayan insanların zorla uzatıklari elleri öperken bu yaşıma kadar bana elini öptürmeyen dedemi amcalarımı hatırlayıp yine içimden çığlık atıcam evime gitmek istiyorum diye.

Geleceği düşünüp mutsuz olan tek salak benimdir heralde.

Ama evimdeyken bile evime gitmek isteyen bi insanım ben.

Benim olanın yerine bi başkasını koymam zaten imkansız ama artı olarak yenisini eklemek bile çok zor.

**Bir genç kızın düğününe 17 gün kala içinden attığı çığlıklara şahit oldunuz.

2 yorum:

  1. Yazdıklarını çok iyi anlıyorum inan...Değişiklik sevmem,sahip olsuklarıma aşırı bağlıyımdır.Hem asosyal hem sosyal fobiğimdir:))10 sene önce taşındığımız evin önüne gider hala ağlarım,her durumda eve dönmek isterim,en mutlu olduğum anlarda bile.ilk evlendiğimde herşey çok güzel olmasına ve ailem de yakınımda olmasına rağmen çok zorlandım,özledim.Sonra inat gibi ailemin şehir dışına taşınması gerekti,gittiklerinde bi süre hergün ağladım.Bugün 5 senelik evliyim,artık kendi evim benim evim,ailemin artık özlemiyorum ama o hissi hala özlüyorum,eskiyi..Ailem sonunda döndü.Sanırım insan yaşaması gereken şeyleri yaşıyor hayatta,büyümek için,gelişmek için.Herşeyin yoluna gireceğine eminim,bunları hissetmek çook normal:)Umarım çok mutlu olursun.Sevgiler..Şimdiden tebrikler

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Benim gibi bi insanın daha olduğunu bilmek sevindirse mi uzulsem mi bilemedim :) cunku gercekten cok zor. Bazen sirf bu yuzden otizm belirtilerimin olduguna inaniyorum. Odadaki esyanin yeri degisse huzursuz olurum :) ahh sizinki de cok zormus ama ailenizin sehir disina tasinmasi vs.. ben de biliyorum ki belli bi sure sonra o ev bizim evimiz olacak benimsiycem ama benimseyene kadarki sure hemen gecsin istiyorum:) benim olanin yerine yeni bisey koymaya gelince o kadar zor ki ne annesine anne diyebiliyorum ne babannesine babanne. Ölmüş babanneme ihanet gibi geliyor. Sapkin bi takintiliyim :) tatli yorumunuz icin cok tesekkur ederim :)

      Sil