10 Ekim 2014 Cuma

elli üç

Bazen düşünüyorum da ben ağlarken gözlerimden akan yaşlar; uğruna aktıkları adamın, uğruna akıtıldıkları huylarından, birazını silebilselerdi; belki gözlerim, bunca yaşı akıtırken, en azından "boşuna mı?" diye üzülmezlerdi.

Zor bi adam hayatımdaki. Her bir şeyi, kalem ucu kadar ince basit meseleleri bile tane tane bıkmadan usanmadan anlatmam gerekecek kadar zor.

Anlatırım problem değil. Her şeyi en ince ayrıntısına kadar anlatmayı sevecek kadar gevezeyim ben de.

Ama aynı mevzuyu 8bin 3yüz kırk sekiz kere anlatmak zorunda kaldığımda çıldırıyorum.

Malesef ki çıldırınca da nefesim kesilene kadar ağlıyorum.

Çünki nasıl bi nefesim varsa kesilmek için zaman kolluyor.

Öyle de bi insanım.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder