14 Şubat 2015 Cumartesi

seksen iki

Cok renkli gunler gecirdim. Cok sukur.

Evimin ilk yatili misafirlerini agirladim once. Iki can ici iki hala parcasi. Kuzenlerim. Dugunumden sonra ilk kez bir araya gelebildik.

Su yasima kadar kiz kardesi olanlari hep kiskanmisimdir. O yuzdendir ki sanirim kuzenlerim onemli benim icin. Ne de olsa cocuklarim onlari teyze bilecek.

Sonra lise arkadaslarimi agirladim. Seneler gecse de arkadaslik samimiyet hep baki kaliyormus. 10 sene gorusmesen de 10 sene sonra bir araya geldiginde kaldigin yerden devam edebildigin arkadasliklari seviyorum. Sanirim benim samimiyet anlayisim bu. Aradaki bosluklari es gecebilmek.

Ve ise basladim. Hic niyetimde yokken bir anda oluverdi. Anasinifi ogrencilerine alismis olsam da onlardan vazgecemeyecegimi bilsem de aldigim formasyonun getirisi olan stajdan yirtabilmemin tek yolu lise ogretmenligiydi. Sans bu ya, evimin dibindeki meslek lisesine cocuk gelisimi ogretmeni araniyormus.

Ama sorsaniz bana yine anasinifi ogrencileri derim. Lise ogretmenligini sevmedim.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder