19 Mart 2015 Perşembe

seksen bes.

Ülkemizdeki sosyal hizmetleri şiddetle kınıyorum.

Sokaklardaki çocukları toplamadıkları için.

Her gördüğümü alıp götürüp bi yerlere teslim etmek istiyorum. Ben araba içinde üşürken (ki çok zor üşüyen bi insanımdır normalde) bu çocuklar üstleri incecik halde arabaların etraflarında koşturuyor.

Samet diyor ki "bak şu grup daha oyun derdinde. Arabalar durmuş umurlarında değil"

Evet bi grup bi köşede kırmızı ışığın yanmış olmasını önemsemeden yada farketmeden arabalara yapışıp dilenmek yerine kendi aralarında kahkahalar atarak ellerindeki fısfısları birbirlerine sıkıyorlar. Çok normal. Çünkü hepsi oyun çocuğu. Hepsi oyun yaşında. Yazık değil mi?

O kadar duygusalım ki son zamanlarda her bir çocuğu bu halde gördüğümde ağlıyorum.

Keşke tüm çocukların mutlu olacağı ve "yok" ne bilmeyecekleri bi dünyaları olsaydı.

Ve tabiki 3 aylık bebeği arabada bırakıp akraba ziyaretine giden anne babanın çocuğu da alınmalı elinden.

Ama alıp kime vereceksin işte bu devirde. Kime güvenip kimsesiz bi çocuğu teslim edeceksin. Tecavüzcü sapık katil dolu etrafımız.

Ne iç sıkan bi not oldu bu böyle.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder