8 Haziran 2015 Pazartesi

Doksan sekiz

Çok nadirdir bir insana tüm kapılarımı açabildiğim. Çok nadirdir bir insana kendimi bırakarak sarılabildiğim. En yakın arkadaşlarıma bile çok az sarılmışımdır muhtemelen.

Bir anneme bir samete sarılabiliyorum içimden geldiği her an. Evet sadece ikisine bu denli.

Aslında şey diyecektim. Bir gün sametin babannesi bir olay anlatırken ben onun gözlerini izliyordum. Anlattıkları bitip yüzüme baktığında ve benden anlattıkları ile ilgili bir yorum beklediginde "ne kadar güzel gözlerin var" derken buldum kendimi.

Ne kadar sıradan belki. Ama birine içimden geldiği için içimden geçenleri söylemiş olmak çok olağanüstüydü benim için.

Dün babanneyi memleketine gönderdik ve sanırım gittiği için üzüldüm. Özleyecek olmam muhtemeli yüksek ihtimal olduğundan......

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder