22 Ekim 2015 Perşembe

Yüz yirmi bir

Yaş ilerledikçe çocukluğumuzdaki tadlara dönermiş damak zevkimiz. Çocukken en çok ne yemeyi sevmişsek yaş ilerledikçe en çok aradığımız tad o olurmuş.

Her anlamda çocukluğumuza dönmüyor muyuz? Başucumda ailemle güldüğüm en mutlu fotoğraflardan iki tanesi var. Birinde 6 yaşındayım. Diğerinde tahmini 15. Ne kadar da içten gülüyorum. Ne kadar da güçlüyüm.

Bugün çok duygusalım. Ters giden işlerim yüzünden mi, kendi geçmiş sorumsuzluklarıma olan öfkemden mi, her şeye geç kalmış olmamdan mı yoksa ailemin hepsini sahiplenip bana çözüm sunmaya çalışmasından mı bilmiyorum. Hala ve hala benim arkamı toparlamaya çalışmaları içimde sızı oluyor. Haketmiyormuşum gibi. Biliyorum evet çok saçma.

En güzel duygu hangisi diye sorsalar koşulsuz sahiplenilmek derim.

25 yaş sendromunda olmam muhtemel.

Ama aile önemli şey. Bu hayatta en önemli şey hatta. Değerini bilelim.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder