16 Ekim 2016 Pazar

Yüz kırk beş.

Büyürken, yaş alırken, ömrümüze bereket hayatımıza renk ve yaşantımıza yenilikler eklenirken; dilerim hep destekçi insanlar olsun yanımızda. Destekçi gibi görünen köstekçi insanlar değil. Ya da destek olduğunu zanneden, gerçekten bizi düşündüğünü savunan ama aslında ruhumuza da benliğimize de en önemlisi bir bütün olarak bize zarar verip farkında olmayan insanlar değil.

Zihnim bir konuya odaklanıp çözüm bulamadığında "beynim düğüm düğüm oldu" derim.

Ve haftalardır beynim düğüm düğüm oldu.

Kangurusunda mutlu, okulda huzurlu ve yeniliklere hevesli bir oğlum var. Aynı zamanda bana destek olmayan bir eşim. Evet bunu söylerken üzülüyorum ama öyle malesef.

Hayallerimi süresini bilmediğim senelerce erteledim. Ve bunun için yıllar sonra eşimi suçlayacağımı biliyorum. Arkadaşlarım başarmanın haklı gururunu yaşarken ben sadece üzülerek bunca sene uğraş verdiğim ve sona yaklaşmışken ertelemek zorunda kaldığım ve belki de vazgeçmek zorunda kaldığım için üzülücem biliyorum.

O kadar biliyorum ki; bir kısmına şimdiden üzülerek ilerideki üzüntümü hafifletmek için çabalıyorum belki de.

Her konuda destek verdiğiniz biri tarafından destek görememek canınızı sıkıyor. Ama yine de gülümsüyorsunuz işte.