16 Aralık 2016 Cuma

Yüz kırk dokuz

27 yıllık hayatımda kendime öğretemediğim ama Çınara muhakkak öğreteceğim bir şey var; kırıldıysan söyle. Rahatsız oluyorsan söyle. Sevmiyorsan söyle. İstemiyorsan söyle. Cevabın hayır ise söyle.

Çoğu insan ne kadar alıngan olduğumu bilmez. Çünkü alındıysam da kırıldıysam da önemsemiyormuşum gibi yapar güler geçerim. Oysa ufacık bir bakış yüzünden tek bir kelime yüzünden sahibinden habersiz uzun süre kendi içimde küs kaldığım olmuştur.

Aslına bakarsanız, ne zamanki susmuşsam muhtemelen bir şeye kırılmış ve mıhtemelen hala kendi içimde çözümlememişim demektir.

İnsanların sen sustukça arsızca devam etmeleri ise çok başka bir konu. Bazen içimdeki fırtınalara yenik düşüp bir yanım "sor hesabını" dese de o yanımı her daim susturan bir yanım daha var.

İnsanları anlamıyorum. Bazen gerçekten anlamıyorum. Samet okursa kızacak. "Neden bu kadar önemsiyorsun" diye.


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder