Bazen düşünüyorum hayat bizi bir şekilde bir araya getirecekmiş zaten.
Aynı hastanede doğmuşuz. Aynı liseyi kazanmışız. Belki aynı yolları birbirimizden habersiz adımlamışız. Aynı gökyüzünü paylaşmışız.
Bazen hayal kuruyorum. Yollarımız o sınıfta kesişmese, bir gün B gelip “bir arkadaşı var eşimin, tanıştırsak ya sizi” diyecekmiş.
Girdiğim mülakatlarda torpilsizlikten elenmesem mesela, masa arkadaşı olacakmışız.
Hayat bizi bir şekilde karşılaştıracakmış işte. 20 yıl sonra, 10 yıl geç, ama bir şekilde.
Kendimi affetmediğim haksızlıklar yapmışım sana. Ben çiçek sevmem demişim mesela. Sen dur ben hallederim demişim. Çok güçlüyüm ya. Keşke gücümle sınanmasaydım o gün o kararı sana bıraksaydım dediğim haksızlıklar.
Savaşmışım yıllarca. Seni olduğun gibi kabul etmenin ruhumda oluşturacağı hafifliği farkettiğimde geçirdiğim zamana kızarak.
Bir küçük köpekçik varmış kırmızı pinpon topunu çok seven. Issız bir ormanda kaybolmaktan çekinmeyen.
Geçen onca zamandan sonra bildiğim tek bir şey var. Hayatta yalnızca beni gerçekten sevdiğin. Çekinmeden korkmadan kendime sesli söyleyebildiğim.
İyi ki varsın. Çünkü varlığın çok güzel.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder